Chantal Spit

Chantal Spit

Reviews (english version on request)

reviews www.galeries.nlPosted by chantal spit Mar 01, 2007 23:23

Blog Image

Mother and child

200x130 cm

oil on canvas

2005

Chantal Spit toont aan dat de schilderkunst nooit verloren gaat. Met een klassiek onderwerp dat ze in alle intimiteit meer dan levensgroot verbeeld, laat ze zien dat je altijd opnieuw als schilder een eigen standpunt kunt innemen dat universeel wordt begrepen en waar je je desondanks over verbaast. 'Moeder en kind' is een schilderij dat een combinatie laat zien van gelatenheid bij het kind dat in alle vertrouwen de verantwoordelijkheid voor zijn bestaan aan zijn moeder overlaat om er ieder moment aan te kunnen ontsnappen, en de medogenloze argwaan van de moeder ten opzichte van alles wat haar kind eventueel zou bedreigen. Het handje waarmee het kind nu nog op het bovenbeen van de moeder steunt, is de hand waarmee hij zich afzet om van haar schoot te springen. Alles is zo vanzelfsprekend aan dit schilderij dat het juist daardoor intrigeert. Het heeft de kwaliteit van een snapshot, van een in het voorbijgaan waargenomen situatie die in feite tijdloos is. De uitsnede is dusdanig dat je ziet dat het geen geposeerd portet is. De voeten van het kind vallen net iets buiten de hoek van het schilderij. De vrouw weet zich gezien, het kind niet. Ze zijn geisoleerd en buiten de werkelijkheid geplaatst om hun aanwezigheid te intensiveren en de beslotenheid van hun vanzelfsprekende verbond te bevestigen. Chantal Spit brengt een eerbetoon aan te terloopse waarneming door er schilderkunstig op te reflecteren. Het is een kwestie van tijd uittrekken en tijd uitrekken. In een ogenblik heeft ze zich verstaan met een weerloze blik in de ogen van het kind en de weersbarstige blik in de ogen van de moeder, en om die recht te doen, moet ze er tijdens het schilderen eindeloos en geconcentreerd naar kijken, zich rekenschap gevend van wat ze heeft gezien.

-Alex de Vries-

www.galeries.nl

Blog Image

The world is my oister

130x180cm

oil on canvas

2005

De keuze van het fragment uit de werkelijkheid om ons heen of zelfs iets uit een film, is voor veel schilders aanleiding een werk te beginnen. Dat een goed schilderij een werk is waarin inhoud en uitvoering met elkaar een verbinding aangaan, die leidt tot iets unieks, spreekt niet altijd vanzelf. De inhoud immers van een zogenaamd fundamenteel schilderij, een werk waarin het om de handeling en de materie gaat die dan leiden tot een nieuwe visie, is totaal anders dan de schilder die wel uit de ons omgevende werkelijkheid put en het beeld transformeert tot een oorspronkelijk werk. Daar ligt een belangrijk avontuur en de meeste kunstenaars zijn toch op zoek naar iets nieuws. Dat het nog steeds lukt in de schilderkunst om tot die nieuwe beelden te komen is op zich al fenomenaal, maar het heeft natuurlijk te maken met talent en visie. Chantal Spit heeft vrijwel altijd schilderijen gemaakt waarin de mens, vooral het kind, een hoofdrol vervulde. Nooit heeft ze zoetige tafereeltjes geschilderd, eerder was er sprake van van een directe, in de uitvoering stevige en soms zelfs bijna grove benadering in de techniek, waarin toch de liefde voor het onderwerp bleef soneren. De meeste werken zijn met een zekere flair geschilderd. Het gaat niet zo om een uitgebreide aandacht voor details. Het knappe is dat er niet wordt gestreefd naar een subtiele techniek, maar dat er toch echte aandacht is voor een spannende wijze van uitbeelden. Ze houdt duidelijk van een lekker geschilderd werk, waarin dus de verf op een voor de kijker volgbare manier is opgebracht. Het standpunt van waaruit we de beelden zien wijkt ook nogal eens af van het gewone. Soms iets van boven, soms van opzij en een enkele maal zeer confronterend als het subject je direct in de ogen kijkt. Er wordt ook sterk met illusie van het licht gewerkt. Helder licht versus diepe schaduwen maken de werken krachtig en duidelijk. In dit bijna filmische beeld hebben de kinderen geen enkele aandacht voor elkaar. Ze lijken ieder in hun eigen gedachtenwereld. Waarbij de een de ogen ook nog gesloten heeft. Vast in zijn veiligheidsriem, laat hij zijn gedachten en fantasie de vrije loop. De ander heeft mogelijk iets waargenomen buiten en denkt daar het zijne van. Het avondlijke tafereel achterin de auto spreekt over die kinderwereld alsof zij zijn overgeleverd aan de wereld van de volwassenen. Laat naar huis van een feest. Vermoeid en slaperig of over de slaap heen. Dit alles gevangen door een schilderstoets in een kwakkelend licht. In feite toch een harde werkelijkheid.

-Arno Kramer-

www.galeries.nl

  • Comments(0)//www.chantalspit.nl/#post10